Πριν λίγες μέρες ένας φίλος με ρώτησε γιατί διάλεξα την συγκεκριμένη εικόνα για το προφίλ μου, η αλήθεια είναι ότι ήθελα κάτι διαφορετικό αλλά και να δείξω την αγάπη μου για την ζωγραφική ... για την ζωγραφική που υπήρξε τρόπος έκφρασης από τους προϊστορικούς -παλαιολιθικούς χρόνους ...

Το σπήλαιο Lascaux (Λασκό) ανακαλύφθηκε το 1940 στις 12 Σεπτεμβρίου από 4 εφήβους ... (Marcel Ravidat, Jacques Marsal, Georges Agnel και Simon Coencas) και βρίσκεται στην κοινότητα Montignac στη Γαλλία ...

Οι ζωγραφιές μπορεί να είναι 15000 ή και 18000 ετών και σχετίζονται με τον Μαγδαληναίο ή (Μαγδαλήνιο) πολιτισμό ... η σπηλιά είναι σχετικά μικρή, 250 μέτρα περίπου μήκος ... και 7 μέτρα (ανώτερο ύψος ) χωρίζεται σε αίθουσες ανάλογα τις ζωγραφιές ...

Αλλά η ομορφιά της είναι πολύ μεγάλη ...

***

Σήμερα ο επισκέπτης δεν έχει πρόσβαση στο σπήλαιο αυτό, μια και μετά το 1955 παρατηρήθηκαν αλλοιώσεις στις ζωγραφιές ... το διοξείδιο του άνθρακα από την ανθρώπινη αναπνοή έβλαπτε τα έργα τέχνης ... έτσι τον Απρίλιο του 1963 η σπηλιά έκλεισε ... η δημιουργία μια 2 ης τεχνητής σπηλιάς ολοκληρώθηκε 20 χρόνια αργότερα ... πολύ κοντά στη πραγματική σπηλιά ... που είναι σήμερα ιστορικό μνημείο από το 1940 και παγκόσμια κληρονομιά από το 1979. Η επίσημη σελίδα αξίζει πραγματικά την επίσκεψή σας ...

http://www.culture.gouv.fr/culture/arcnat/lascaux/fr/

φίλε love-and-poison για σένα ...

Να μ'αγαπάς όσο μπορείς, να μ΄αγαπάς ...

Σου γράφω πάλι από ανάγκη
Η ώρα πέντε το πρωί
Το μόνο πράγμα που 'χει μείνει
Όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ
Τι να τις κάνω τις τιμές τους
Τα λόγια τα θεατρικά
Μες στην οθόνη του μυαλού μου
Χάρτινα είδωλα νεκρά

Να μ' αγαπάς
Όσο μπορείς, να μ' αγαπάς

*

*

Δεν θα ήθελα να ζητιανέψω ποτέ την αγάπη ... αλλά για μένα αυτά τα λόγια ... είναι τόσο δυνατά τόσο ερωτικά που κρύβουν μέσα τους όλη τη σημασία της ζωής ...

***********

*****

***

Στίχοι: Ανδρέας Θωμόπουλος Μουσική: Ανδρέας Θωμόπουλος

Η ταινία είναι παλιά αλλά για μένα η σεναριακή έμπνευση μοναδική !

Τί θα κάνατε αν μπορούσατε να ζήσετε τη ίδια μέρα ξανά και ξανά και ξανά ...

****

***

Θα διορθώνατε τα λάθη σας, θα ζούσατε σαν να μη υπήρχε αύριο, χωρίς να υπολογίζετε τις συνέπειες των πράξεων σας ή απλά θα φροντίζατε να περάσετε καλά ;...

*

Marie

Johnny HALLIDAY Auteur : G. De Palmas Année : 2002

***

Ô Marie, si tu savais

Tout le mal que l'on me fait

Ô Marie, si je pouvais

Dans tes bras nus

Me reposer

Evanouie mon innocence

Tu étais pour moi ma dernière chance

Peu à peu tu disparais

Malgré mes efforts désespérés

Et rien ne sera jamais plus pareil

J'ai vu plus d'horreurs que de merveilles

Les hommes sont devenus fous à lier

Je donnerais tout pour oublier

Ô Marie, si tu savais

Tout le mal que l'on me fait

Ô Marie, si je pouvais

Dans tes bras nus,

Me reposer

Et je cours toute la journée

Sans savoir où je vais

Dans le bruit dans la fumée

Je vois des ombres s'entretuer

Demain ce sera le grand jour

Il faudra faire preuve de bravoure

Pour monter au front en première ligne

Ô Marie, je t'en prie, fais-moi un signe

Allongé dans l'herbe, je m'éveille

J'ai vu la mort dans son plus simple appareil

Elle m'a promis des vacances

Oui la mort m'a promis sa dernière danse

Ô Marie, si tu savais

Tout le mal que l'on m'a fait

Ô Marie, j'attendrai

Qu'au ciel tu viennes

Me retrouver

Ô Marie, j'attendrai

Qu'au ciel tu viennes

Me retrouver

***

Δεν ξέρω για ποιά Μαρία μιλά αλλά όταν το πρωτοάκουσα συγκλονίστηκα ... ίσως γιατί με λένε Μαρία ίσως γιατί είναι ένα τραγούδι βαθιά ερωτικό, για μένα ... και ίσως πάλι γιατί μοιάζει με προσευχή ... με την προσευχή ενός ροκ σταρ !

***

Ω Μαρία, αν ήξερες

Όλο το κακό που μου έκαναν

Ω Μαρία, αν μπορούσες

Στα γυμνά σου χέρια να με ξεκουράσεις

...

Η ομορφιά

Είναι όμορφη έτσι δεν είναι;
Σημασία όμως έχει να είναι και αληθινή!
Εξωτερική ομορφιά είναι σίγουρα κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μας… είναι λογικό να θέλουμε να βλέπουμε όμορφους και περιποιημένους ανθρώπους. Πολλές φορές όμως η εξωτερική εμφάνιση μας εμποδίζει να εκβαθύνουμε στην ψυχοσύνθεση του άλλου, ο όποιος αν είναι άνετος με τον εαυτό του μας φαίνεται συμπαθητικός ενώ αν δεν τα έχει βρει μαζί του, περνά καμιά φορά απαρατήρητος.
Η κοινωνία της ομοιογένειας προωθεί την ‘’Barbie’’ σαν το ιδανικό τύπο γυναίκας… Δεν είμαι ‘’Barbie’’ και δεν θέλω να γίνω. Η ‘’Barbie’’ δεν έχει πραγματικές αναλογίες και αν ήταν γυναίκα δεν είναι σίγουρο ότι θα μπορούσε να περπατήσει ή να κάνει παιδιά …
(με το συγκεκριμένο μοντέλο δεν έχω πρόβλημα... μια χαρά είναι η κοπέλα και χωρίς το photoshop )

Σήμερα γιορτάζουμε την επέτειο του Πολυτεχνείου…

ένα γεγονός απόλυτα φοιτητικό και νεανικό

από την άποψη ότι οι πρωτοστάτες ήταν νέοι φοιτητές, η νέα γενιά της εποχής εκείνης …

Ασχολούμαι με τους νέους και τη εκπαίδευση τα τελευταία 10 χρόνια περίπου… Αγαπώ πραγματικά την δουλειά μου και αυτούς που ονομάζουμε νέα γενιά ! Με ενοχλεί που πολλοί κατηγορούν τους νέους, γιατί πολύ απλά πιστεύω ότι αυτοί έχουν το μικρότερο ποσοστό ευθύνης για την στάση τους απέναντι στη ζωή αλλά και για τις γνώσεις τους… Λέμε ότι οι νέοι δεν ξέρουν ιστορία, γεωγραφία … δεν ξέρουν από τέχνη… πώς μπορούν όμως να τα μάθουν όλα αυτά όταν γι’ αυτούς το σχολείο είναι συνώνυμο με την ανία…όταν προσπαθούν απλά να το αποφύγουν με κάθε τρόπο… όχι όλοι αλλά σίγουρα οι περισσότεροι .
Μήπως αντί να κατηγορούμε την περιβόητη νέα γενιά θα έπρεπε εμείς σαν γονείς, σαν εκπαιδευτικοί, σαν κράτος να κάνουμε κάτι πρώτα γι’ αυτούς…
Προσωπικά δεν ξέρω αν το έχω πετύχει, το παλεύω όμως και θα συνεχίσω να το παλεύω … εσείς ;

Το παιχνίδι - Le jeu

Το παχνίδι
Ανάμεσα στις αγαπημένες μου δραστηριότητες το παιχνίδι κατέχει

μια απο τις σημαντικότερες θέσεις και πιστεύω όχι τυχαία...
Το παιχνίδι είναι μια ιδέα που γεννήθηκε πριν απο χιλιάδες χρόνια, τότε υπηρχαν οι πεσσοι και οι πλαγγόνες ... σήμερα η έμπνευση αυτή έχει πολλές μορφές αλλά δεν χάνει ποτέ την αξία της. Ομαδικό ή ατομικό, επιτραπέζιο ή υπαίθριο, εγκεφαλικό ή απλοικό προσφέρει χαρά και χαλάρωση, ικανοποιώντας ταυτοχρονα την ανάγκη μας για δημιουργία. Χάρει σ΄αυτό επικοινώνουμε με τους άλλους, αλλά και τους μαθαίνουμε καλύτερα...
Ο καλύτερος σύμμαχος του εκπαιδευτικού, είναι και ο καλύτερος μας σύμμαχος στη ζωή την ίδια ... αρκεί μόνο να το ξεχωρίζουμε από την πραγματικότητα, να του αφιερώνουμε το χρόνο που πρέπει και να αποφεύγουμε τον εθισμό.
Το παιχνίδι πρέπει να είναι πηγή ευτυχίας και όχι δυστυχίας, πρέπει να είναι η αγαπημένη δραστηριότητα μικρών και μεγάλων μια και το παιχνίδι δεν έχει ηλικία αλλά ούτε και χρώμα ...
Αλήθεια πότε παίξατε τελευταία φορά με τα παιδιά σας ;

***********************************************************

Parmi mes activités préférées le jeu occupe une des places les plus importantes et je crois que ce n’est pas par hasard…
Le jeu c’est une idée qui est née il y a de milliers d’années, à cette époque là il y avait les ‘’pessoi‘’ (jetons) et les ‘’plaggones’’ (poupées) … aujourd’hui cette inspiration a plusieurs formes mais ne perd jamais sa valeur. Collectif ou individuel, jeux de société (de table) ou jeux en plain air, cérébral ou simple offre de la joie et du délassement, en satisfaisant en même temps notre besoin de création. Grâce à lui on communique avec les autres mais aussi on les apprend mieux … Le meilleur allié du professeur, c’est notre meilleur allíé pour la vie elle-même … pourvu que l’on le distingue de la réalité, que l’on lui consacre le temps qu’il lui faut et que l’on évite la dépendance.
Le jeu doit être source de bonheur et non de malheur, il doit être l’activité préférée des jeunes et de plus âgés puisque le jeu n’a ni âge ni couleur …

Au fait quand avez-vous joué avec vos enfants pour la dernière fois ?